روستای منصورآباد دشتروم

داستان گرگ و عامو روُآ

گرگ ها دِ سلَه ،سَلَه دِ گله
(گرگ توی سبده و سبد هم تو گله )
برگرفته از کتاب «ادبیات شفاهی قوم لر» تالیف علیمردان عسگری عالم صفحه ۶۳۹ با دخل و تصرف

          آ برادر بد ندیده ، سر نَه کهکشان فلک رسیده ، یه روز عامو  روُآ سر در پیش بدنبال رزق و روزی از راهی می گذشت . از قضا رهگذری  نیز از ان جاده  عبور می کرد که برای قضای حاجت ، بار و بنه و پوستینش رو کنار جاده گذاشته بود. عامو روُآ که نگاهش به پوستین رهگذر افتاد از این فرصت استفاده کرد و پوستین رو دزدید و رفت ...رَت و رَت تا ای که یوهو  گرگی دِ مینه راش سوز بی .

گرگه سلامی به عامو روُآ کرد و پرسید :
آی عامو ! پوستین خوبئ دِ ورته ، مآرِکِت با . تونی جفتشه سیم  بَدوزی؟ اگه ای کارو بِکی ، هر فرمایشی داشته بوئی ری چَشِم، هام دِ خِدمَتِت .
روُآ وا خوش گُت : آها ..خو هالوئی گیر آردِم  و تونم سرش رو شیره بَمالِم و چند روزی هم خورد و خوراک خوبی بوحورم ، ایسه که بخت و اقبالم از قِبَل ای پوستینه که بیدار بیه  منم دِش استفاده میکم .

روُآ بادی به غبغب ون و گُت:
نه برارزا ! دِ مه دیه گذشته ، جُو سی حلاجی و پوستین دوزی نارم و می حام ای آخر عمری رووم  کنجی بَشینِم و عبادت خدانه بکِم ، بلکم خدا دِ سر تقصیراتم بَگذره.
گرگه که  چشش وه دُم  پوستینکه بی گُت:
تونه اروای خاک مرحوم بوئه ات ، بیا و دلِ مه نَشکه و یه دونه سیم بَدوز، اوسه رو هر کاری دلِ تَه بَکو ، آخه عامو  اگه دلمه بَشکی هنی هم گناه میکی!
روُآ پوستینه دِ ای شونِش ری او شونِش ون و رت ری بَردی نشس و گُت :
ایسه که به اروای خاک بوام قسمم دئی مه ،منه وه ویره بوام ونیه ،نوئونی مرحوم پاپام  چنی پوستین خو می دوخت ، مه اگه لک و لکی میکم شاگرد دسه چهلم  او مرحومم نِموئم . ایسه که قسمم دئی ری چشِم اما برارزا، دردت بجونم، پوستین دوزی ایقه ام آسو نی که فکر میکی ،کلی مواد لازم داره.
گرگه پرسی :چه موادی میحا عاموزا؟
روُآ گُت : کرک و پشم چل بره!
گرگکه دی ای حرف عامو روُآ بشکنی زه و دور خوش چرخی زیه و گُت :

روُآ هم  پوستینکه ره ری گرده اش کَشِس و وا خوشحالی گُت:

هر دوروزی یه دونه 
گوشتش خوراک شُومونه
پوسشو میکم هَمومه
تا پوستین دِر نَمونه
رو زیتری رو شُرو کو
پشت وه دَم و دِرُو کو
دِرُو حوش خدا نی
ایمرو دِ صو جگا نی
دیه رو تو وه سلامت
نه ای وه دوسیات علامت
بین خومو به مونه
یه نُم و یه نشونه
وَدَه مو لونه عاموت
باوه لیوه ات درِ سوت

گرگه نشونی  لونه روُآ ره گرت و رَت . روُآ  هم داستانو سی زینه و بچونش تعریف کرد . دِ او روز وه بعد، گرگکه هر رو  یه بره چاق و چله از گله می دُزی و  میارد  حونه روُآ  می دا و می رَت  و  می پرسی دِ کار پوستینکه چنی مَن نه؟
روُآ  هم می گُت:

تا ای که چل روز رت  و  روز چلم عامو روُآ  وه زن و بچونش گُت :
وَدَه مو وا گرگ ایمرو تموم موئه ،باید نشقه هنی بکشیم تا دِ شر گرگ خلاص بوئیم. روُآ سله ای اماده کرد و دا وه  دس بچونش و گُت روئید دِ نوک ماهور برفه چال منتظر بوئید و خوش هم دِ حونه منتظر گرگکه مَن.

گرگکه روز چلم اوما در حونه روُآ و پرسی : عامو زا پوستینکه آمادا؟
روُآ گُت : حقا که شما گرگا چنی بی صبر و طاقتیت ، پوستین حاضره  رمون تا تی ماهور برفه چال تقدیمت بکم.

رتن و رتن تا نزدیکا برفه چال که رَسِسَن ،گرگ دِ پوستین پُرسِس. روُآ زرده خنه ای کرد و گُت: برارزا حتما دونی که  پوستین دِ ور کردن رسم و رسوماتی داره؟
گرگ گُت: عامو چه رسم و رسومی داره؟
روُآ گت : ایسه سیت موام  . اوسه ری وه بچونش کرد و گت سله ای سیم بیارید. روُآ سله رو تی  گرگ  ون  و گت : برارزا رسمه که قبل اَ ای که پوستین نو دِ ور بکی ، باید ریی دِ مینه سله و چشت رو تا مه نگوتم  وا نکی. 
گرگ همینکه  وه فرمایش روُآ ،چش بسته رت مینه سله ، وا اشاره روآ در سله رو وا بچُو  بَسّن و سله نه، نوک بلندی کوئی بردن که دِ هار او کُو، چوپون و گله ای  بیدن که گرگ بره دشون می دُزی.
روُآ و بچونش سله ره دِ بلندی ری وه هار هل دئین و قارنن که  : گرگ ها دِ سله ، سله دِ گله ، 
  جونم بوئه سیت ،چوپونکم  که وه دُم گرگی بی که دِ ای چل روز بره هاشو می دزی ، رت و گرگ دِ مینه سله ره دل سیر ایقه زه تا مُرد .